Na kurs Alfa przyszłam na początku pierwszego roku studiów. Wychowałam się w katolickiej, praktykującej rodzinie. W liceum zaangażowałam się w wolontariat prowadzony przez księdza. Wtedy nie szukałam w sposób świadomy Pana Boga, ale w tym okresie On sam zaczął mi pokazywać siebie, ale ja jeszcze nie wiedziałam jak i gdzie patrzeć, aby widzieć.

W zeszłym roku akademickim skończyłam studia. Podczas wakacji, czyli okresu pisania pracy magisterskiej, doszły do mnie wieści o organizowanym kursie Alfa. Jak do większości nowości (tych o podłożu religijnym zwłaszcza), tak i do tego przedsięwzięcia podeszłam sceptycznie.

Podzielę się z Wami bardzo ważnym kawałkiem mojego życia. Moje życie nie wyglądało zbyt wspaniale. Byłem bardzo zagubiony i osamotniony. Bóg dla mnie był kimś, kto siedzi sobie gdzieś wysoko na obłokach i nie interesuje się zbytnio moim życiem, o ile w ogóle istnieje.